Helderziende

Zoals dat gaat met voedingsproducten voor kinderen, staan er tekeningen op. Soms zijn dat een soort van gemuteerde eenden, in verschillende vermommingen. Ik haal twee yoghurtflesjes uit de koelkast en geef ze aan Lara, voor haar en haar broer. Ze bekijkt ze aandachtig -kinderen lijken altijd te denken dat de tekening op de verpakkingen ook een indicatie geeft van hoe lekker de inhoud is. En misschien is dat ook wel zo?- en dan zegt ze : ‘Hier Simon, die met die bril op is voor jou. Want ik draag geen bril en jij misschien later wel.’

Rekenen voor gevorderden

Onze zoon is al een tijdje 10 jaar, maar het viel me eigenlijk onlangs pas in dat hij een tiener is.

We zitten samen aan tafel en ik verkondig enthousiast ‘He, schat, je bent nu al een echte tiener!’

De kleine zus, aangestoken door het enthousiasme van haar moeder, zegt al net zo vrolijk en vindingrijk: ‘En ik ben een zever!’

Ze heeft op alle vlakken gelijk.

Les 1: Manage yourself, woman.

Elke dag valt er wel iets te leren.

Zeker op een dag waarop je ingeschreven bent voor een cursus. Met de genereuze steun van mijn werkgever ben ik ingeschreven voor een tweedaagse cursus ‘Manage yourself.’

Het idee kwam van mezelf, voor alle duidelijkheid.

De les van dag 1 was super. Kort en efficiënt zoals ik ze graag heb, en valt kort samen te vatten als volgt: ‘Kom op de correcte dag naar de les.’

Meteen na die les mocht ik naar huis gaan, om alvast te oefenen voor deel 2 van de cursus : ‘Herken je sterke kanten en focus daarop, in een omgeving die best bij je past.’ Ik ging meteen aan de slag en het Prutsen in de Marge gaat me al heel goed af.

Topcursus !

Zo moeder, zo zoon. The truth shall set you free.

Mijn zoon en ik, wij zijn mentaal heel sterk. En om dat te kunnen dragen, hebben wij ook een sterk gestel. Wij buigen als riet, maar dan in maïskolf formaat. We zitten beiden kortgebroekt naast elkaar op de bank, met onze benen gestrekt op de poef voor ons. Simon bekijkt onze benen aandachtig, lijkt iets op te merken en zegt dan heel bedachtzaam: ‘Mama, wij lijken toch op elkaar, eh?’ ‘Hm, ja, mijn jongen.’  ‘Hawel, wij hebben ook dezelfde benen.’ ‘Oh, ja? Hoe zo?’ Ik verwacht een lovend commentaar over hoe lang onze benen wel zijn, hoe sterk, hoe..  ‘Ja, van die dikke vette.’ zegt hij vrolijk.  En alsof dat nog niet leuk genoeg was, kwam ik er ineens ook achter dat wij heel mooi deiningsrimpelingen kunnen maken, zonder water in de buurt.